Alergias en perros: síntomas en la piel y cómo encontrar la causa

Je hond krabt een oor, bijt zijn poten tot ze rood zijn, wrijft zijn gezicht tegen de bank… en je weet niet meer of het waanzin is, verveling of iets ernstigers. Een van de meest voorkomende redenen voor het bezoeken van uw dierenarts is waarschijnlijk: De allergieën bij honden. Het goede nieuws is dat ze bijna altijd onder controle zijn. De minst goede: Het vinden van de exacte oorzaak vereist methode en geduld, niet een wonderbaarlijke test van die die op het internet worden verkocht.

In deze gids vertel ik u, zonder rook en met het oog op de dierenarts, hoe allergieën op de huid van de hond zich manifesteren, welke soorten er zijn, hoe de echte oorzaak wordt onderzocht en wat u thuis kunt doen om te helpen (en wat u NIET moet doen).

Symptomen op de huid: hoe een allergie eruit ziet

Het belangrijkste teken van allergieën bij honden is prikkel (eeteloosheid). Het is niet altijd een duidelijke schram: veel honden likken, bijten of wrijven op manieren die normaal lijken totdat je ernaar kijkt. Let op deze signalen:

• Onophoudelijk krabben en knabbelen, vooral als het seizoensgebonden is of overstapt.
• Limp van de poten tot ze roodbruin zijn (het is speeksel, geen vuil).
• Kopschudden en herhaaldelijke otitis: de oren zijn een klassiek punt.
• Rood van de huid in de oksels, Engels, buik, tussen de vingers en rond de ogen en de snuit.
• Je gezicht strekken. tegen meubels, tapijten of je been.
• Haarverlies, schaafsel, korst of stank wanneer gecompliceerd met secundaire infectie.
• Schimmel, dikker of donkerder huid in chronische gevallen.

Een zeer nuttige aanwijzing is waar pica. Omgevingsallergie (atopie) is meestal geconcentreerd op gezicht, oren, benen, oksels en ingels. Vlooialergie wordt opgejaagd met basis van de staart en de groep. En voedselallergie kan zich verspreiden over het hele lichaam en bevat spijsverteringsproblemen. Het noteren van het patroon bespaart de dierenarts veel tijd.

De 3 grote soorten allergieën bij honden

Alle allergieën zijn niet hetzelfde en worden niet op dezelfde manier behandeld.

1. Atopische dermatitis (omgevingsallergie)

Het is de meest voorkomende. Het immuunsysteem reageert overdreven op omgevingsallergenen die vooral via de huid worden opgenomen: huishoudelijke stofmieren, bomenpollen, gras en onkruid, schimmelsporen… beginnen tussen 6 maanden en 3 jaar is meestal oud en heeft vaak een seizoensgebonden component (hoewel stofmieren het hele jaar door oorlog voeren).

2. allergische vlooienbeten dermatitis (DAPP)

Het allergeen hier is flea speeksel. Het opvallende is dat een overgevoelige hond geen plaag nodig heeft: een enkele hap kan dagenlang een hevige jeuk veroorzaken, vooral in het ruggen- en staartgedeelte. Dus zelfs als je geen vlooien ziet, is een goede antiparasitaire controle het eerste stukje van de puzzel.

3. Voedselallergie

Het is de minst voorkomende van de drie, maar zeer relevant omdat het wordt verward met atopie. De reactie is meestal op een specifieke eiwitten(kippen, runderen, zuivelproducten, eieren…), niet op granen zoals algemeen wordt aangenomen. Het kan op elke leeftijd voorkomen en vaak combineert het jeukende huid met incidentele spijsverteringsklachten. Oog: “allergie” (immuunrespons) en “voedselintolerantie” zijn niet precies hetzelfde, hoewel ze in de praktijk hetzelfde worden onderzocht.

Een belangrijke nuance: deze soorten zijn niet uitzonderlijk.. Dezelfde hond kan atopie hebben en bovendien allergisch zijn voor vlooien.

Hoe de oorzaak wordt gevonden (het werkelijke proces)

Hier is de sleutel van het artikel, en ook waar meer mensen gefrustreerd raken: er bestaat geen enkele analyse die zegt: “uw hond is allergisch voor X”. De diagnose van allergieën bij honden is een ordelijk weggooiproces die de dierenarts doet, ongeveer als dit:

1. Parasieten en infecties uitsluiten. Huidskrapen, cytologie en trichografie om te kijken of er maaien, vlooien, bacteriën of schimmels zijn.
2. Strenge ongediertebestrijding. Allereerst wordt een vlooi-allergie uitgesloten door een effectief en constant antiparasitair middel te gebruiken gedurende meerdere weken.
3. Eliminatie dieet proef. Als de jeuk aanhoudt zonder duidelijke seizoenlijkheid, wordt het voedsel onderzocht met een gecontroleerd dieet (hieronder).
4. Diagnose atopie door uitsluiting. Als parasieten, infecties en voedsel zijn uitgesloten en de hond blijft bijten, wordt atopische dermatitis bereikt door de geschiedenis en het klinische patroon te beoordelen (dierenartsen gebruiken tools zoals favrot-criteria).
5. Tests voor allergenen (alleen voor al gediagnosticeerde atopie). – Nee. intradermische of IgE-bloedonderzoeken dienen om atopie te diagnosticeren; later. wordt gebruikt om te kiezen welke allergenen in een desensitisatievaccin (immunotherapie) moeten worden opgenomen.

Ja, het duurt weken, maar stappen overslaan is de belangrijkste reden waarom veel honden jaren doorbrengen met krabben zonder oplossing.

Het stap-voor-stap eliminatie dieet

eliminatie dieet is de gouden standaard voor het diagnosticeren van voedselallergie. Het bestaat uit het voeden van de hond alleen met een bron van eiwit en hydraat die hij niet eerder heeft gegeten (novel dieet), of met een gehydrolyseerd dieet (eiwitten gesneden zodat het immuunsysteem ze niet herkent), en kijken of de jeuk afneemt.

• Studies tonen aan dat na 8 weken meer dan 90% van de honden met een voedselreactie worden geïdentificeerd; minder tijd laat gevallen onopgemerkt.
• Totaal exclusief:, geen prijzen, geen restjes, geen botten, geen smaakvolle tandpasta, geen smaaktabletten.
• De provocatieproef: als de hond beter wordt, wordt zijn oude voedsel weer ingebracht. Als de jeuk terugkomt, wordt de voedselallergie bevestigd. Deze stap, hoewel vermoeiend, is de enige die zekerheid geeft.

Een goede dieetkeuze (en een evenwichtige dieet als de hond groeit) is van groot belang. Rassen die gevoelig zijn voor spijsverterings- en huidaandoeningen zoals Bulldog Francés of Boxer zijn vaak kandidaat voor deze test.

Waarom bloed-, speeksel- en haaronderzoeken falen

Het is verleidelijk om te betalen voor een kit dat belooft je te vertellen waar je hond allergisch voor is met een haar of een speekselmonster. Laten we eerlijk zijn: er is geen wetenschappelijk bewijs om die tests te ondersteunen. voor het diagnosticeren van voedselallergieën.

Zelfs serieuze bloedonderzoeken (IgE) zijn niet geschikt voor diagnose maken: zoals gezegd, hun rol is om te helpen bij het ontwerpen van immunotherapie nadat atopie al is bevestigd door weggooiing. Kortom, als iemand je een allergische diagnose in de post verkoopt, wees voorzichtig. De methode die werkt is langzamer, maar die is er.

Rassen met een hogere kans op atopische dermatitis

De genetica weegt: er zijn rassen met een duidelijke aanleg voor atopische dermatitis, hoewel elke hond (inclusief mestizen) deze kan ontwikkelen.

• De West Highland White Terrier, waarvan ze meer atopische symptomen vertonen.
• De Bulldog Francés, met een opmerkelijk hoog risico ten opzichte van halfbloeden.
• De Labrador Retriever en de Golden Retriever, beide met bovengemiddelde incidentie.
• De Boxer, de Pastor Alemán en de Cocker Spaniel, ook frequent in dermatologische consultaties.

Als uw hond een van deze rassen is en van jongs af aan krabt, beschuldigt u hem dan niet zomaar van “rassenzaken”: juist zijn aanleg verdient een vroege dermatologische controle.

Wat je thuis kunt doen

De diagnose is een zaak van de dierenarts, maar jij hebt een enorme rol in de dagelijkse controle.

1. Een foutloze antiparasiet. houdt het hele jaar door de vlooien- en tekenkalender bij. Het is de basis van alles.
2. Hij houdt een prikkeldagboek bij. Noteert wanneer je krabt, in welke gebieden en wat er is veranderd (wandeling door het veld, nieuw eten, tijd van het jaar).
3. Badkamers met specifieke shampoos. Shampoos voor kalmerende of atopische huid die de dierenarts aanbeveelt, verwijderen allergenen en bacteriën van het oppervlak.
4. Let op de huidbarrière. Omega-3 en omega-6 vetzuren kunnen de huid op middellange termijn verbeteren; vraag naar dosering en product.
5. Milieuzuiverheid. Vaak afzuigen, het bed van de hond wassen en ventileren vermindert stofmijt, vooral bij atopische honden.
6. Droog de plooien en poten goed. na het wandelen; vocht bevordert secundaire infecties, iets wat gebruikelijk is bij plooienrassen zoals de Shar Pei.

Algemene fouten die de huid verergeren

• Zonder methode verberg je het probleem en verwar je de diagnose.
• Vermindering van het eliminatie dieet met een prijs die niet telt.
• Vertrouwen op een haar- of speekseltest online gekocht en voedsel zonder criterium afgehaald.
• Alleen graan de schuld geven. De meeste voedselallergieën zijn aan dierlijke eiwitten, niet aan graan.
• Zelfmedicatie met corticoïden of menselijke antihistaminica, die kortetermijnverlichting bieden, maar die kunnen bijwerkingen hebben en verbergen wat de dierenarts moet zien.
• Ignoreer herhaalde otitis. zijn vaak het topje van de ijsberg van een achtergrondallergie.

Een eerlijke opmerking: in de hondendermatologie zijn er grijze zones en verschillende meningen tussen professionals (bijvoorbeeld over supplementen of specifieke diëten). Bij twijfel is het kompas altijd uw dierenarts, en als de zaak ingewikkeld wordt, een dierenarts.

Vaak gestelde vragen