Displasia de cadera en perros: síntomas, razas propensas y tratamiento

Twój pies z trudem wstaje rano, skacze po schodach oboma tylnymi stopami naraz lub nie skacze już na kanapie z energią, jaką miał wcześniej. Zanim przypiszemy to tylko wiekowi, warto odrzucić jedną z najczęstszych przyczyn kaleczenia u psów: dysplazja kości biodrowej. dysplazja kości u psów jest bardzo zróżnicowany, ale zrozumienie, co to jest, które rasy cierpią najbardziej i co można z tym zrobić, stanowi różnicę między zwierzęciem z przewlekłym bólem a zwierzęciem, które żyje jakościowo. Oto praktyczny, bezdymny przewodnik, z kontrastowanymi danymi ze źródeł weterynaryjnych.

Co to jest dysplazja biodra

Kość jest połączeniem typu “kula i jamy”: głowa kości udowej (piłka) pasuje do acetabulu miednicy (powierzchnia). U psa z dysplazją te dwa części nie pasują i nie rozwijają się poprawnie, więc zamiast delikatnie się ślizgać, obracają się i uderzają. Ta łagodność stawów (co weterynarze nazywają łagodnością) z czasem zużywa chrząstkę i prowadzi do osteoartrityk, bólu i utraty ruchu.

To problem rozwoju. Rozpoczyna się, gdy szczeniak rośnie i zwykle przejawia się w dwóch etapach. U młodych psów (od 4-6 miesięcy) z powodu niestabilności stawu, a u dorosłych i starszych z powodu nagromadzonej osteoartrity. Nie ma definitywnego lekarstwa, ponieważ istnieje podstawowy składnik dziedziczny, ale to nie znaczy, że nic nie można zrobić: Wręcz przeciwnie, im wcześniej zostanie wykryta, tym lepiej będzie kontrolowana.

Objawy: jak je wykryć na czas

Objawy różnią się w zależności od wieku i nasilenia, a wielu właścicieli myli je z “starymi rzeczami” lub bezrobotnością.

• Trudność wstawania po odpoczynku, zwłaszcza rano lub po śnie.
• Marsz “króliczego skoku”(bunny hopping): porusza oboma tylnymi stopami jednocześnie podczas biegania lub wspinaczki po schodach.
• Cojera wybuchowy lub ciągły w tylnym pociągu, bez uderzenia.
• Odmawiam skakania, biegania, wsiadania do samochodu, do łóżka lub schodów.
• Kołysanie bioder podczas chodzenia i pozycji siedzącej “na bok”, z jedną nogą na zewnątrz.
• Utrata masy mięśniowej w udach i jednocześnie bardziej rozwinięte ramiona (ponieważ pies przenosi ciężar na przednim pociągu, aby zrekompensować).
• Sztywność, słyszalne pęknięcie stawu i zmniejszona chęć zabawy lub spaceru.

Jeśli twój pies jest ryzykownej rasy lub zauważysz dwa lub więcej z tych oznak, nie czekaj, aż “przejdzie”.

Rasy podatne i dlaczego

Dysplazja dotyka zwłaszcza ras wielkie i olbrzymie, ponieważ ich waga i szybki wzrost poddają biodro większemu napięciu podczas rozwoju.

Zgodnie z danymi z badania Ortopedyczna Fundacja dla Zwierząt (OFA) w Stanach Zjednoczonych, oto niektóre wskaźniki częstości występowania według rasy:

Wśród ras, w których należy zachować większą czujność, znajdują się Pastor Alemán, Labrador Retriever i Golden Retriever, trzy z najpopularniejszych psów na świecie. San Bernardo Terranova Rottweiler Bojer z Berna Pug Bulldog

Importante: te procenty pochodzą od psów, których właściciele dobrowolnie zabrali do badań radiologicznych, więc rzeczywista liczba w populacji ogólnej może być inna.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Dysplazja jest wieloczynnikowe: nie zależy od jednej rzeczy.

• Genética. jest głównym czynnikiem. Pies z dysplazyjnymi rodzicami ma znacznie większe ryzyko, dlatego odpowiedzialni hodowcy robią rentgeny rozmnażaczom.
• Zbyt szybki wzrost. Nadmierne karmienie lub nadmierne karmienie dużych szczeniaków przyspiesza wzrost i stresuje niedojrzałe stawy.
• Nadwaga i otyłość. Nadmiar kilogramów wielokrotnie zwiększa obciążenie biodra.
• Niewłaściwe ćwiczenia u szczeniaka. Powtarzające się skoki, schody lub intensywne bieganie po śliskich podłogach podczas wzrostu mogą sprzyjać łagodności stawów.
• Niezrównoważone odżywianie. Nadmiar wapnia lub zły równowagę składników odżywczych w fazie wzrostu również wpływa.

Optymistyczne odczyty: genetyka nie kontroluje choroby, ale waga, odżywianie i ćwiczenia. A te trzy mają duży wpływ na rozwój choroby.

Diagnoza weterynaryjna

Diagnostyka łączy badania fizyczne i badania obrazowe:

1. Badanie kliniczne. Lekarz weterynarii manipuluje biodrami w celu wykrycia bólu, ograniczonego zakresu ruchu i łagodności (np. za pomocą manewru Ortolani).
2. Radiografías. są ostatecznym testem potwierdzającym dysplazję i oceniającym jej nasilenie i stopień zwyrodnienia mięśni.
3. Standaryzowane metody skanowania. Istnieją protokoły takie jak OFA i PennHIP, ten ostatni zdolny do pomiaru łagodności stawów od 4 miesięcy i bardzo przydatny dla hodowców.

Jeśli masz szczeniaka ryzykownej rasy, zapytaj swojego weterynarza, w jakim wieku należy przeprowadzić profilaktyczne badanie.

Leczenie: realne opcje

Nie ma lekarstwa, które “naprawi” biodro na zawsze, ale istnieje szereg zabiegów, których celem jest zmniejszyć ból, zatrzymać osteoartritę i przywrócić ruch.

Leczenie konserwatywne (bez operacji)

Jest to pierwsza opcja w łagodnych i umiarkowanych przypadkach, a dla wielu psów podstawą na całe życie.

• Kontrola wagi. Utrzymanie psa szczupłym radykalnie zmniejsza obciążenie stawów.
• Odpowiednie ćwiczenia o niskim oddziaływaniu. Regularne spacery, pływanie i hydroterapia utrzymują mięśnie bez karania biodra.
• Antiinflamatorios (AINE). Leki takie jak karprofen lub galliprant kontrolują ból i zapalenie.
• Fizjoterapia i rehabilitacja. Taśma z wodą, laser terapeutyczny, masaż i regulowane ćwiczenia.
• Chondroprotekcje i suplementy. Glukozamina, siarczan chondroityny i omega-3 mogą pomóc w zdrowiu stawów.

Leczenie chirurgiczne

Występuje, gdy konserwatywna obsługa jest niewystarczająca lub w ciężkich przypadkach.

• Młodzieńcza synfizyza łonowa (JPS): profilaktyczna chirurgia u szczeniąt w wieku poniżej 18-20 tygodni.
• Osteotomia miednicy (DPO/TPO): przekierowuje miednicę w celu poprawy przyczepności; stosowany u młodych psów (poniżej 10 miesięcy), które nie mają jeszcze zwyrodnienia układu kręgowego.
• Ostectomia głowy udowej (FHO): usuwa głowę z kości udowej i tworzy “fałszywe stawienie”. Dobry wybór w małych psach lub poniżej 20-25 kg.
• Całkowity protez biodra (THR): jest najskuteczniejszą techniką. Zastępuje całe stawienie implantami i przywraca niemal normalną funkcję u dorosłych psów. Jest to najdroższa (może wynosić od 1500 do 7000 dolarów za biodro w zależności od przypadku i kraju).

Z dobrym zarządzaniem medycznym i/lub chirurgicznym, większość psów z dysplazją prowadzą normalne i szczęśliwe życie. Prognoza zależy od ciężkości, wieku przy diagnozie i konsekwencji leczenia.

Szczera uwaga na temat kontrowersji: rzeczywista skuteczność niektórych suplementów stawowych jest dyskutowana w literaturze naukowej (badania dają różne wyniki), a nie wszystkie operacje są odpowiednie dla wszystkich psów.

Zapobieganie i działające porady

Nie możesz zmienić genów psa, ale możesz zmniejszyć ryzyko i spowolnić chorobę.

1. Wybierz odpowiedzialnego hodowcę. Jeśli kupujesz szczeniaka dużej rasy, wymagaj, aby rodzice mieli oficjalne zdjęcia rentgenowskie bioder (OFA, PennHIP lub równoważne certyfikacje).
2. Nie nadmiernie karmić szczeniaka. Używa specjalnego pokarmu dla szczeniąt dużej rasy i respektuje ilości: powolny wzrost chroni stawy.
3. Utrzymuj psa w idealnej wadze przez całe życie.
4. Uważaj na ćwiczenia podczas wzrostu. Unika powtarzających się skoków, nadmiernych schodów i długich biegów u szczeniąt; priorytetuje spacery i umiarkowaną grę.
5. Załóż antypoślizgowe powierzchnie w domu (dywany, maty) jeśli ślizga się na gładkich podłogach.
6. Okresowe przeglądy weterynaryjne, szczególnie w ryzykownych rasach, aby wykryć wszelkie oznaki wkrótce.

Powszechne błędy, których powinieneś unikać

• Ibuprofen, paracetamol lub aspiryna mogą zatruć lub zabić psa.
• Mylić dysplazję ze starzeniem się i nic nie robić. Im wcześniej zostanie zdiagnozowany, tym więcej opcji (w tym operacji, które służą tylko młodym psom).
• Pozwolić mu przytyć “ponieważ boli go poruszanie się”. to błędne koło: więcej wagi, więcej bólu, mniej ruchu.
• Absolutny, stały spokój. Całkowite nieruchomość przytłacza mięśnie podtrzymujące biodro. Potrzebne jest kontrolowane ćwiczenia, nie zero ćwiczeń.
• Polegać tylko na suplementach. Mogą pomóc, ale nie zastępują one kontroli wagi, odpowiedniego ćwiczenia ani leczenia weterynaryjnego.
• Wychowanie dysplazycznego psa. Utrzymuje problem w potomstwie; reproduktorzy muszą być certyfikowani.

Częste pytania